Jackie Ameri

Að berjast og ekki gefast upp er hluti af erfðamengi mínu. Ég laðast að áskorunum þar sem aðrir segja nei, og það er mikilvæg hvatning fyrir mig að vita að það er næstum ómögulegt. Ég fæddist í Teheran rétt þegar byltingin í Íran braust út. Foreldrar mínir kenndu mér að standa á eigin fótum, taka ábyrgð og ekki reiða mig á lög og reglu. Í bernsku minni var mér kastað á milli ólíkra skóla og þurfti að vera án föður míns, sem var á flótta, í langan tíma. Á sama tíma var mér sagt að láta eins og allt væri í lagi. Í dag, sem frumkvöðull og forstjóri, nota ég Teflon-hlífina mína til að takast á við áskoranir. Að berjast og ekki gefast upp er hluti af erfðamengi mínu. Ég laðast að áskorunum þar sem aðrir segja nei, og vitneskjan um að það er næstum ómögulegt er mikilvæg hvatning fyrir mig. Rétt eins og fjölskyldu minni tókst að flýja til öruggara lands, Svíþjóðar, hef ég líka bjartsýni - sem jaðrar við hjátrú - um að hlutirnir muni ganga upp að lokum ef maður vill þá nógu mikið. Í æsku missti ég náinn ættingja úr MS-sjúkdómi (MS), sem hafði djúpstæð áhrif á mig. Þetta hvatti mig til að gerast rannsakandi til að finna lækningu við ólæknandi sjúkdómum. Þótt ég væri ekki týpan fyrir fræðilegt nám, þá barðist ég mér leið til doktorsgráðu frá Háskólanum í Lundi. Eftir samtals 10 ára rannsóknir tókst mér loksins að framleiða insúlínframleiðandi frumur. Á sömu árum varð ég líka móðir, ferðaðist milli Danmerkur og Svíþjóðar, í leit að fjármögnun fyrir fyrirtækið mitt, sem jók sjálfsmynd mína sem baráttukonu. Frumumeðferð við sykursýki af tegund 1 er nú markmið mitt sem forstjóri og stofnandi Pancryos ApS. Þó að það séu enn nokkur ár þar til ég get fagnað 10 ára afmæli mínu hjá fyrirtækinu Pancryos, þá get ég þegar horft til baka og áttað mig á því að ég er dæmi um hvernig viljinn getur sigrað að lokum. Ég trúi staðfastlega að ástríða og að taka ekki „nei“ sem svar séu lykilþættir til að láta drauma okkar rætast.