Cecilie Burkal

Ég var 12 ára gömul þegar pabbi minn sagði að konur gætu ekki orðið orrustuflugmenn vegna þess hvernig heilinn þeirra væri byggður upp. Ég man ekki hvort það var vegna þess að ég hafði lýst yfir löngun til að verða orrustuflugmaður, en ég man reiðina sem blossaði upp innra með mér. Reiði yfir því að aðrir myndu taka tækifæri frá mér án þess að hugsa um mig. Að sumir myndu takmarka mig vegna fordóma og reiðina yfir því að ég ætti að hafa færri tækifæri en karlar. Og nú gæti þetta verið upphafið að sögu um hvernig ég hef síðan verið algjör töffari og látið mér fátt um finnast hvað öðrum fannst um mig. En ég hef eytt miklum tíma í að hugsa um hvað aðrir hugsa og hugsa - og hvað ég held að þeir hugsi og hugsi. Og ég hef líka takmarkað sjálfa mig mikið út af því. En reiðin er ennþá til staðar. Og hún birtist þegar einhver segir að maður geti aðeins haft Power ef maður er miskunnarlaus. Eða ef maður klæðist dökkum jakkafötum. Því þegar maður hefur mikið Power verður maður að hafa mikla samkennd - annars er maður bara fáviti. Og það er í alvöru engin afsökun fyrir því að vera fáviti. Sá sem er í stöðunni með mest Power ber mesta ábyrgð á að gera heiminn að betri stað. Og á þann hátt er Power fallegt fyrirbæri. Til upplýsingar, fyrsta danska konan sem varð orrustuflugmaður er Line Bonde. Og hún fæddist árið á undan mér.