Rie Saaby

Ég lá eins og skjaldbaka á bakinu. Efri vörin krókuð í framtönnunum. Fingurnir frosnir í krákufótar-líkum krampa. Augun veltust stjórnlaust um. Ég var með oföndun og gat ekki munað helminginn af 17 km hjólreiðatúrnum heim frá skrifstofunni - en það hafði verið fljótt. Á borðinu var fartölvan. Uppsagnarbréfið hafði verið sent. Það var dropi sem hafði valdið því að bollinn flæddi yfir. Hann hafði líklega verið undir yfirborðsspennu í nokkur ár. Tíminn á eftir fór í að jafna sig andlega. Það tók langan tíma. Það er orðið mjög ljóst fyrir mér hvernig ég vil lifa lífi mínu. Ég er sú sem er undir stýri og hef stjórn. Ég segi já og ég segi nei. Ég trúi á að hoppa á milli hilla - „rétta hillan“ er úrelt hugtak. Eða að minnsta kosti breytist „rétta hillan“ með tímanum. Fyrir mér er mikilvægt, sterkt og hugrakk að þora að vera berskjölduð og leita hjálpar. Gættu að sjálfum þér. Brjóttu tabú. Settu þig í bílstjórasætið í lífi þínu!