Mette Luxhøj

Er mögulegt að koma með ný sjónarhorn á kynjamuninn? Sem leiðtogi í lækningatæknigeiranum (MedTech) sé ég að ferðalag mitt hófst fyrir löngu síðan - undir áhrifum eigin fordóma hefði ég getað hrasað. Hér eru nokkrar svipmyndir úr lífi mínu. Ég læt hugann reika til baka þegar ég var lítil stelpa. Ég klippti af mér sítt hárið vegna hrósunar. Heimskulegt einhvern veginn en líka yfirlýsing. Þá vildi ég fá hrós fyrir gáfur mínar og sigra, ekki hárið mitt eða brúnu augun. Ég keppti við stráka bæði í körfubolta og frjálsum íþróttum. Ég var hröð og sterk en ekki nógu sterk fyrir sjálfa mig. Ég hélt að það yrði auðveldara að vera strákur þegar ég yrði stór. Mér líkaði ekki að verða kona. Ég hélt að það gerði mig veika. Með árunum komst ég að því að þetta snerist aldrei um kyn sem slíkt heldur misskilning. Að faðma sjálfa mig sem þá manneskju sem ég er gerði mér grein fyrir því að styrkur minn er djúpt rótaður í því hvernig ég sigrast á áskorunum, ýti á mörk, teymi mig saman og ögra staðalímyndum. Að vera sterk snýst alls ekki um kyn. Mannlegir hæfileikar mínir eru mínir sterkustu kostir sem manneskja og leiðtogi. Að takast á við forystuhlutverk hefur verið ótrúlegt ferðalag fyrir mig - fullt af stöðugri sjálfsskoðun og því að átta mig á möguleikum mínum. Ég er sannarlega þakklát fyrir þann árangur sem ég og samstarfsmenn mínir höfum náð saman og allt sem það hefur kennt mér. Draumur minn var þó aldrei að verða leiðtogi. Ég held ekki að ég hafi verið hvött til að sjá þá leið framundan eða jafnvel haldið að það væri mögulegt þegar ég yrði stór. Ég steig svo sannarlega út fyrir þægindarammann minn daginn sem ég hóf störf í MedTech - oft sem ein af fáum konum í herberginu. Mér fannst ég virkilega þurfa að sanna gildi mitt - sýna enn betri árangur til að tekið væri eftir mér og ég fengi viðurkenningu. Frá mínu sjónarhorni virðast margar hæfileikaríkar konur enn hika við að stíga inn í forystu eða fá ekki tækifæri, jafnvel í norrænu landi eins og Danmörku.