Susanne Schustin

Ég hóf feril minn með því að starfa í alþjóðlegri stjórnunarráðgjöf. Enginn sagði þér beint hvað þú ættir að klæðast eða hvernig þú ættir að haga þér, en samt samræmdum við öll útlit okkar og hegðun. Við vorum skotheld í fagmennsku okkar; glæsileg, án brúna, stjórnsöm og rakbeitt. Stjórnendur mínir voru næstum allir karlar. Samstarfsaðilarnir: karlar. Árangursmenning með einstaklingsviðtölum, miðársmat og árlegum matsferlum. Fjölmörg kerfisbundin tækifæri til að segja okkur hvernig við gætum bætt okkur. Það var ekki fyrr en mörgum árum síðar sem ég sá mynstrið - á þeirri stundu var það bara ein endurgjöf á fætur annarri þar sem stjórnandi minn eða samstarfsaðili sagði mér í raun hvað væri að mér. Hvernig ég væri of mikið. Hrætt fólk. Hvernig, með orðum Taylor Swift miklu síðar, ég þurfti að róa mig niður. Ég reyndi síðan alls konar áreynslu til að róa mig niður. Þangað til ég var orðin svo látlaus að mér líkaði í raun ekki lengur við sjálfa mig. Svo þegar það rann loksins upp fyrir mér að þau voru fyrst og fremst að tala um sjálf sig og öll endurgjöf þeirra var í raun bara skoðanir á því hvernig ég sem kona ætti að haga mér til þess að þeim liði betur, öruggari og við stjórnvölinn, hætti ég bara að reyna og byrjaði að vera mín raunverulega sjálf. Og satt að segja, þá fóru allir góðir hlutir að gerast. Það kemur í ljós að viðskiptavinir, starfsmenn, samstarfsmenn og yfirmenn, sem eru með minni óöryggi, eru miklu öruggari með fólki sem er sitt eigið. Heiðarlegt. Opið. Það sem þú sérð er það sem þú færð fær fólk til að finna fyrir öryggi og vilja fylgja þér. Núna er ég yfir fimmtugt með 30 ára reynslu að baki, en samt fæ ég niðurlægjandi karlskýringar eða óumbeðin ráð um starfsferil eða hegðun. Mynstrið er svo augljóst og auðþekkjanlegt að ég finn það skemmtilegt. Sem betur fer tilheyrir þessi tilfinning fyrir rétti til að leiðbeina mér næstum alltaf körlum af minni kynslóð og eldri og síður körlum sem feta í fótspor þeirra.