Tove Hejbøl

Við vitum nú að fjölbreytileiki gefur okkur miklu betri fyrirtæki, gæði og aðdráttarafl. En hvers vegna er það enn svona erfitt í reynd að við t.d. þurfum verkefni um Power-konur? Höfum við þann ókost að þora ekki nægilega að taka áhættu, trúa því að við getum án þess að vera 100% viss og þora að vekja athygli á því sem við getum og viljum? Þá fellur ávinningurinn líklega öðrum í skaut. „Hugsaðu eins og karlmaður“ er vel meint ráð sem ég hef fengið nokkrum sinnum - mér finnst það ótrúlega erfitt! Stærsta áskorun mín er að standast freistinguna að reyna að „passa inn“ - það er eins og að spila á hreinum útivelli. Ég þarf að minna sjálfa mig á að spila á „heimavellinum“ mínum, þar sem ég veit að ég er góð, finna mína innri ofur-Power - treysta á nákvæmlega mína reynslu og færni, og ekki síst vera nógu hugrökk til að segja það upphátt, og þora að leggja skýrt mitt af mörkum með því sem gerir mig ólíka og getur gert okkur sterkari saman. Svo fyrir alla hópa sem eru lítið fulltrúa í samfélaginu; kannski getum við verið aðeins hugrakkari og látið raddir okkar heyrast aðeins hærra og aðeins skýrara - og staðið stolt með þeim ólíkum þáttum sem við leggjum að borðinu. - Og kannski getum við öll stigið skref til að rækta menningu þar sem við erum einlæglega forvitin um, ögrum og ekki síst leitum virkt að ólíkum möguleikum, sem saman gera okkur svo miklu betri!